ฤดูร้อนปีที่18

posted on 16 May 2013 11:41 by jujutamas directory Diary

 

                        …ฉันยังจำฤดูร้อนปีที่18ได้ชัดเจน แม้ว่าฤดูร้อนปีที่21จะมาถึงแล้วก็ตาม

ปีพุทธศักราช 2554 ท้องฟ้าแจ่มชัด สีฟ้าอ่อนสดใสไล่ระดับกับริ้วเมฆสีขาวเป็นปุย เหมือนกับการมองภาพตั้งต้นของหน้าจอคอมพิวเตอร์ระบบไมโครซอฟต์ ภาพทุ่งหญ้าสีเขียวสุดลูกหูลูกตาตัดกับเมฆสีขาวลายฟ้า ฤดูร้อนมาในรูปแบบนั้น

.

.

                        เราทุกคนกำลังง่วนอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ รอคอยบางสิ่งบางอย่างที่สำคัญ มือขวากระชับที่เมาส์ สายตากวาดหารายชื่อสถานที่ที่เราต้องการจะไป และโปรแกรมวินแอมป์ที่เล่นเพลงร็อคตามยุคสมัย …ตอนนั้นเราอายุ18 และกำลังจะก้าวไปเป็นอายุ19ในสถานที่ใหม่

.

.

                        ตอนอายุ18เรามีฝันบ้าๆ และทำตามฝันบ้าๆกันทั้งนั้น เรารักที่จะบอกกับทุกคนว่า เราจะไม่เป็นหมอ เราจะไม่เป็นวิศวกร เราจะไม่เป็นครู และเราจะไม่ทำอะไรที่จำเจแบบนั้น ภาพของเราที่ยืนกินลูกชื้นตอนพักเที่ยง น้ำอัดลมแก้วยักษ์ และขนมถุงเต็มมือ นั่นทำให้หลายๆคนมองว่าเราช่างน่าขัน “พวกแก๊งค์อุดมการณ์ขนมถุง!”

.

.

                        …ในที่สุดวันที่เรารอคอยก็มาถึง และเราก็ไม่ใช่แก๊งค์ขนมถุงสมถุยอีกต่อไป มหาลัยชั้นนำในประเทศตอบรับเราเข้าเป็นนักศึกษา และเราก็สามารถพูดได้อย่างเต็มปากเลยว่า “เรามีดีกว่าที่ใครๆคิด”

                        ยังจำวันที่นั่งอยู่บนรถทัวร์ตอนไปสอบสัมภาษณ์ได้เลย ทีวีเปิดหนังฝรั่งดาษดื่น ยิงกันตั้งแต่ต้นจนจบ ผู้ร้ายตายเรียบ แต่พระเอกยังยืนเท่จูบนางเอกในตอนจบ

...ชีวิตนี้แม่งโคตรยุติธรรม!

                        รู้สึกตัวอีกที เราก็ข้ามผ่านช่วยอายุ18ปีมาแล้ว ภาพของเราตอนนั้นถูกอัดเป็นสีซีเปียไปทีละน้อย ค่อยๆน้ำตาลขึ้น และมีนอยซ์เปื้อนรูป แต่สรรพสิ่งก็ยังชัดเจนเสมือนท้องฟ้าฤดูร้อนเสมอ แม้จะพบกันในฐานะคนอื่น แต่เราก็ไม่เคยจากกันในฐานะนั้นอีก

.

.

                        เมื่อก้าวเข้าสู่ห้วงอายุ20 เราก็เริ่มโตขึ้น แต่ท้องฟ้าฤดูร้อนก็ไม่เคยเปลี่ยน ฉันยังดื่มชามะนาวเย็นเสมอเมื่อกระหาย ยิ่งได้ยินเสียงกรุ๋งกริ๋งของน้ำแข็งในแก้ว ฤดูร้อนยิ่งชัดเจนในใจ

.

.

                        อีกไม่กี่ปีเราก็จะอายุ25 และก้าวไปสู่30, 37, 43 และแก่เฒ่าไปเรื่อยๆ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ เราก็จะยิ่งแก่ตัวลง

.

.

…แต่ฉันไม่คิดจะเป็นผู้ใหญ่หรอกนะ เป็นผู้ใหญ่น่าเบื่อ และไม่ต้องคิดจะเล่นมุข “เป็นกำนันยิ่งน่าเบื่อ” เพราะมันแหง๋อยู่แล้ว ฉันหยุดวัยตัวเองไว้ที่18ตั้งนานแล้วหละ และไม่ว่าจะอีกกี่สิบปีฉันก็จะยัง18 ไม่เสื่อมคลาย ฉันจะเป็นเด็กอายุ18ตลอดไป แต่เป็นเด็ก18ที่เข้าใจโลกมากขึ้น เรียนรู้โลกไปเรื่อยๆ และต่อให้วันที่ฉันนอนให้ดินกลบหน้าในหลุมศพ ก็จงเขียนไว้ว่า “ฉันตายตอนอายุ18ปี”

                       

 

 

 

 

 

Comment

Comment:

Tweet

18 ปี.
ผมอกหัก
โดนพักการเรียน
เพื่อนเสีย
ลาออกจากมหาลัย
เหมือนชีวิตจะพังทลาย แต่ก็ผ่านมาได้
ที่ว่าเหมือนจะเลวร้ายสาหัส เอาเข้าจริงแล้วก็ไม่เท่าไหร่
สำเร็จไปหลายเรื่อง ล้มเหลวไปก็หลายอย่าง
แต่ผมก็พอใจในวันวานที่พ้นผ่านมานะ
อีกไม่กี่ปีก็จะอายุ25 และก้าวไปสู่30, 37, 43 และแก่เฒ่าไปเรื่อยๆ ตราบใดที่ยังมีลมหายใจ เราก็จะยิ่งแก่ตัวลง
แต่ผมว่าอย่างหนึ่งที่สำคัญ
คือรักษาลมหายใจและไฟในตัวเอาไว้ และรู้สึกกับตัวเองให้ได้อย่างที่เคยเป็น
เหมือนตอนอายุ 18.
big smile

#2 By kae on 2013-05-16 19:14

ฤดูร้อนปีที่ 18 เป็นปีที่เรามีความสุขมากเลยนะ  อยากทำอะไรทำ มีเวลาว่างเยอะแยะเพราะได้ที่เรียนตั้งแต่ตอนจบเทอมหนึ่ง  เรื่องเรียนต่อนี่ไม่เครียดเลยเพราะไม่ได้เรียนในกรุงเทพ แล้วก็สอบเข้าได้แบบไม่ยาก(ไม่ได้เก่งไรหรอก แต่เลือกสาขาที่คนไม่แย่งกัน)  
วันสัมภาษณ์ส่งพอร์ตไปเขาก็ไม่ดู  ถามว่าเอาแน่ไหม เราตอบว่าดูก่อนเพราะมีที่อื่นอีก เขาก็ยังรับ
เข้าง่ายอย่างนี้ื เรียนจริงโครตยากเลย
เศร้านิดนึงเพราะต้องจากเพื่อนๆที่เรียนมาด้วยกันตั้งนาน   แต่ก็เป็นการก้าวไปสู่อีกขั้นของชีวิต
จะพยายามรักษามุมมองสดใส และไฟฝันเอาไว้นะ
Hot! Hot! Hot!

#1 By ลอยลมเล่น on 2013-05-16 13:51